Şiir sanırım çocukluk alışkanlığı olarak kaldı. Bir tür muziplik olarak kaldı.  Kibritle oynayan çocuğun muzipliğini hissettim hep şiir yazarken ve genelde de yangın çıktı. Birileri hep kaçmamı söyledi, yanan yeri bırakıp kaçmamı söyledi ama ben o yanan yeri hep grapon kağıtlarıyla süslemeye çalıştım. (Röportaj sırasında söylemiştir)

-Didem Madak